Nawigacja główna

Funkcje stron

Techniczne określenia fachowe

Obrabiarki
Wyczerpujący opis: 

Obrabiarka to maszyna do mechanicznej obróbki przedmiotów w celu nadania im określonych kształtów, wymiarów i chropowatości powierzchni. Obróbka realizowana jest za pomocą narzędzi.

Obrabiarki maszyny technol. do kształtowania przedmiotów z różnych materiałów za pomocą odpowiednich narzędzi. Zależnie od sposobu obróbki rozróżnia się: 1) obrabiarki skrawające (najczęściej zw. krótko obrabiarką), które kształtują obrabiane przedmioty (z metalu, tworzywa sztucznego, drewna) przez oddzielenie nadmiaru materiału wyjściowego (skrawaniem obróbka); stanowią o­ne najliczniejszą grupę obrabiarek; 2) obrabiarki do obróbki plastycznej, których praca polega na plast. odkształcaniu materiału (zwykle metalu) w celu nadania mu wymaganego kształtu (np. wyoblarki, prasy, młoty, walcarki, kuźniarki, kowarki, giętarki); 3) obrabiarki erozyjne, wykorzystujące zjawiska erozji (erozyjna obróbka); do tej grupy należą obrabiarki laserowe.

Podstawowe grupy wśród obrabiarek skrawających do metali to: tokarki, wiertarki, frezarki, wytaczarki, piły, strugarki, przeciągarki, obrabiarki specjalne, linie obrabiarkowe. W każdej grupie obrabiarek skrawających można wydzielić różne podgrupy, zależnie od konstrukcji, przeznaczenia, zastosowań, stopnia automatyzacji, sposobu sterowania itp. Tokarki służą do zewn. i wewn. obróbki powierzchni obrotowych: obrabiany przedmiot, zamocowany w uchwycie na wrzecionie, obraca się, a narzędzie przesuwa prostoliniowo; wśród tokarek (stanowiących najliczniejszą grupę obrabiarek skrawających) rozróżnia się m.in.: kłowe (toczony przedmiot jest podparty w kłach wrzeciona i konika), uchwytowe (toczony przedmiot mocowany tylko w uchwytach wrzeciona), tarczowe (wyposażone w dużą tarczę uchwytną, służą do obróbki płaskich przedmiotów o dużej średnicy), rewolwerowe (tzw. rewolwerówki, z głowicą rewolwerową do mocowania narzędzi), karuzelowe (tzw. karuzelówki, przedmiot obrabiany mocowany na poziomym stole obrotowym), zataczarki (do zataczania, czyli toczenia nieokrągłego). Wiertarki są przeznaczone do obróbki otworów (wiercenia, rozwiercania, gwintowania); obrabiany przedmiot jest nieruchomy, a narzędzie osadzone w gnieździe wrzeciona obraca się i przesuwa prostoliniowo. Frezarki służą do obróbki powierzchni płaskich, rowków, wgłębień itp., narzędzie (frez) obraca się, a przedmiot zamocowany na stole — przesuwa prostoliniowo. Wytaczarki służą do dokładnej obróbki (wytaczania) otworów, rozróżnia się m.in. wytaczarki współrzędnościowe do dokładnego (wg układu współrz.) rozmieszczenia otworów oraz wytaczarko-frezarki, na których można także frezować płaskie lub kształtowe powierzchnie. Strugarki są używane do obróbki powierzchni płaskich, narzędzie lub przedmiot obrabiany (zależnie od typu obrabiarki) przemieszcza się prostoliniowo-zwrotnie, ruch posuwowy narzędzia lub przedmiotu jest okresowy; rozróżnia się strugarki poprzeczne, wzdłużne i pionowe, zw. dłutownicami. Przeciągarki służą do wydajnej obróbki zewn. i wewn. powierzchni różnego kształtu, narzędzie wieloostrzowe (przeciągacz, przepychacz) najczęściej przemieszcza się prostoliniowo, a przedmiot obrabiany jest nieruchomy; rozróżnia się przeciągarki do otworów i do powierzchni zewnętrznych. Szlifierki są przeznaczone do obróbki powierzchni różnych kształtów za pomocą narzędzi ściernych, do szlifierek zalicza się także obrabiarki do obróbki wykończającej, b. dokładnej obróbki powierzchni, oraz dogładzarki, docierarki i polerki. Piły do metali służą do dzielenia (piłowania za pomocą narzędzia — piły) prętów, kształtowników, rur, do oddzielania zbędnych części itp. Obrabiarki specjalne są przeznaczone do ściśle określonych operacji obróbkowych, np. nakiełczarki (frezarko-nakiełczarki) do frezowania czół i nawiercania nakiełków; do tego rodzaju obrabiarek należą też obrabiarki zespołowe do obróbki (wiercenia, wytaczania, gwintowania, frezowania) jednakowych przedmiotów w produkcji wielkoseryjnej i masowej. Obrabiarki ustawione w kolejności określonej procesem technol. stanowią linię obrabiarkową (obróbkową), która w produkcji wielkoseryjnej i masowej jest zautomatyzowana.

Obrabiarka może być sterowana ręcznie, półautomatycznie i automatycznie. Przy sterowaniu automatycznym wszystkie czynności gł. i pomocnicze związane z obróbką, włącznie z zamocowaniem i zdejmowaniem przedmiotu obrabianego, są wykonywane samoczynnie (bez udziału człowieka) i cyklicznie. Obrabiarka półautomatyczna lub automatyczna może być sterowana programowo sekwencyjnie lub numerycznie (cyfrowo). Przy sterowaniu sekwencyjnym, oprócz wprowadzenia programu do obrabiarki, jest konieczne nastawienie tzw. zderzaków ograniczających krańcowe położenie narzędzi względem obrabianego przedmiotu; przy sterowaniu numerycznym wszystkie dane dotyczące czynności wykonywanych przez obrabiarkę są zawarte w programie zapisanym na taśmie magnetycznej (dawniej dziurkowanej). Obrabiarka skrawająca wielooperacyjna, sterowana numerycznie, z automatyczną zmianą narzędzi umieszczonych wcześniej w specjalnym magazynku, jest nazywana centrum obróbkowym; taka obrabiarka umożliwia obróbkę przedmiotów o skomplikowanych kształtach bez zmiany zamocowania.

W obrabiarkach rozróżniamy następujące grupy zespołów:

  • Zespół napędowy
  • Zespoły ruchów roboczych
  • Zespoły ruchów posuwowych i pomocniczych
  • Zespoły zamocowania narzędzi i części obrabianych
  • Korpusy, podstawy, prowadnicy itp
  • Układy sterowania
  • Układy chłodzenia
  • Zespoły odwiórowania

Ważniejsze zespoły i elementy obrabiarek skrawających to: korpus — element stanowiący konstrukcję nośną obrabiarki, w skład obrabiarki wchodzi zwykle kilka korpusów, wśród nich korpus gł. (np. łoże, stojak lub słup); wspornik — korpus wchodzący w skład konstrukcji nośnej obrabiarki, zamocowany z jednej strony na stole lub przesuwnie na pionowych prowadnicach stojaka; wrzeciennik — zespół obrabiarki, w którym są umieszczone wrzecionowe elementy robocze, wykonujące gł. ruch obrotowy; skrzynka prędkości — skrzynka przekładniowa umożliwiająca uzyskanie różnych prędkości obrotowych wrzeciona; skrzynka posuwów — skrzynka przekładniowa umożliwiająca uzyskanie różnych prędkości posuwu narzędzia; suport — zespół obrabiarki wykonujący ruch posuwowy, na suporcie są zamocowane narzędzia skrawające (przeważnie noże); sanie — element w kształcie płyty, stanowiący podstawę zespołów (imaków nożowych, wrzecienników itp.), rozróżnia się sanie wzdłużne i poprzeczne; imak nożowy — zespół obrabiarki do mocowania narzędzi skrawających, przeważnie noży; stół — element (np. stół frezarki) lub zespół (np. stół obrabiarki zespołowej) w kształcie płyty, do zamocowania przedmiotów obrabianych (bezpośrednio lub w uchwytach); głowica rewolwerowa — zespół obrabiarki (np. tokarki rewolwerowej) do osadzania narzędzi wprowadzanych do pracy w określonej kolejności; suwak — element lub zespół obrabiarki wykonujący wraz z narzędziem główny ruch prostoliniowy, najczęściej posuwisto-zwrotny, w strugarkach, dłutownicach, przeciągarkach; konik — zespół obrabiarki kłowej (przeważnie tokarki, szlifierki), służący do podparcia za pomocą kła obrabianych przedmiotów w kształcie wałków. W zależności od stopnia mechanizacji, automatyzacji i rodzaju sterowania obrabiarką rozróżnia się: obrabiarki z posuwem ręcznym, w których zespół posuwowy (suport, stół, wrzeciono itp.) jest napędzany podczas obróbki siłą mięśni człowieka; obrabiarki z posuwem mech., w których zespół posuwowy jest napędzany silnikiem elektr. za pośrednictwem przekładni mech.; oraz obrabiarki z posuwem hydraulicznym lub pneumatycznym.

Obrabiarki skrawające do drewna zwykle mają budowę zbliżoną do obrabiarek do metali o tych samych nazwach; ważną rolę wsród obrabiarek do drewna odgrywają pilarki.

Za pierwowzór obrabiarki uważa się suport mech., który zastąpił podtrzymywane ręką narzędzia (A.K. Nartow 1718, H. Maudslay 1797); ulepszanie konstrukcji przyspieszyła rewolucja przem., a następnie zastosowanie napędu elektr.; w końcu XIX w. skonstruowano automaty tokarskie. Wynalezienie nowych materiałów narzędziowych — stali szybkotnących, a następnie węglików spiekanych w pocz. XX w. — znacznie przyspieszyło rozwój obrabiarek; rozwój produkcji wielkoseryjnej i masowej przed II wojną świat. doprowadził do budowy wysoko wydajnych obrabiarek zespołowych i automatycznych linii obrabiarkowych; w poł. lat 50., kiedy wynaleziono pierwszą uniwersalną obrabiarkę sterowaną numerycznie, a następnie sterowane numerycznie automaty, centra obróbkowe i linie automatyczne, nastąpił znaczny postęp automatyzacji w przemyśle maszyn.; szybki rozwój elektroniki przyczynił się do budowy obrabiarek sterowanych przez komputery oraz łączenia ich w systemy produkcyjne sterowane. Dalsze etapy i kierunki rozwoju wyraźnie zmierzają do tworzenia zautomatyzowanych bezzałogowych systemów produkcyjnych (elastyczne systemy produkcyjne) złożonych z różnego rodzaju obrabiarek i in. maszyn technologicznych.


Stopka strony


Kupno & Sprzedaż używanych obrabiarek
Leandro Miguel Santos
Wüstenrothweg 29
97907 Hasloch / Main
Niemcy
Telefon +49 (0)9342 8593729
Telefaks +49 (0)9342 8593735
Komórka +49 (0)160 99107813
E-mail info(at)billigmaschinen.de